Publiek- & privaatrecht
In de regelgeving rondom het bouwen kan onderscheid gemaakt worden in publiekrechtelijke regelgeving en privaatrechtelijke overeenkomsten. Publiekrecht betreft de regels die de overheid aan de inwoners en bedrijven in zijn grondgebied oplegt. Het betreft landelijke, provinciale, gemeentelijke en ook Europese wetten, regels en verordeningen. Kenmerken zijn het algemene en bindende karakter. Voorbeelden zijn de Woningwet en het Bouwbesluit, maar ook de hierin vastgelegde Europese CE-markering.
Privaatrecht betreft vrije afspraken tussen betrokken partijen. Een privaatrechtelijke afspraak mag vanzelfsprekend niet in strijd zijn met enig publiekrechtelijk voorschrift. Hoewel niet strikt noodzakelijk is het aan te bevelen de afspraken vast te leggen in een overeenkomst, bijvoorbeeld een bestek voor een werk of de leveringsvoorwaarden van een fabrikant. Zo kunnen normen die niet door het Bouwbesluit worden aangestuurd [verwijzing], toch privaatrechtelijk van kracht worden verklaard door ze op te nemen in het bestek (opdrachtgever schrijft deze dan voor aan de aannemer) of in leveringsvoorwaarden (zodat een fabrikant verklaart volgens een norm te leveren). Kenmerk van privaatrecht is vrijwilligheid: het staat partijen vrij iets al dan niet overeen te komen. Een voorbeeld is een VvE (Vereniging van Eigenaren) van een appartementengebouw die privaatrechtelijk overeenkomt dat zijn leden geen harde vloerbedekking mogen toepassen. Ook de overheid kan privaatrechtelijk zaken overeen komen of bepalen. Een voorbeeld hiervan is het stellen van nadere eisen bij de uitgifte van grond.
