NL-SfB
De NL-SfBmethode is een classificatiemethode die bedoeld is voor het gebruik tijdens het ontwerpen, realiseren en beheren van bouwprojecten. De classificatie is bouwdeelgericht.
De methode wordt onder andere gebruikt om objecten en lagen te ordenen in CAD-systemen, om informatie van leveranciers van bouwproducten inzichtelijk te maken, om kostengegevens op een overzichtelijke wijze te kunnen groeperen en in vele andere toepassingen. De methode kent een lange historie, beginnend in 1947 bij de publicatie van het Zweedse SfB-systeem, door een enigszins met de SBR vergelijkbare organisatie. De naam is van deze organisatie afgeleid: Samarbetskommitten for Byggnadsfragor. Het systeem werd in 1966 overgenomen door het Conseil International du Batiment (CIB). De Nederlandse versie wordt beheerd door het Bouwcentrum. Ontwikkelingen in bouwkundige technologieën, classificatie-principes en gegevensbeheer hebben in de periode 1947-1996 tot geactualiseerde versies van de methode geleid tot de nu algemeen gebruikte
NL-SfB-codes. Bekendste toepassing is waarschijnlijk de NBD (Nationale Bouw Documentatie) productdocumentatie. Nagenoeg alle fabrikanten en leveranciers van bouwmaterialen en bouwelementen leveren hun productinformatie, deels geordend, via deze methode aan.
De codering bestaat uit drie subcoderingen, respectievelijk voor elementen, constructies en productiemiddelen. Voor steenwolisolatie voor vlakke daken geldt bijvoorbeeld de code:
(27)Km1
(27) = Daken
K = isolatieplaten
m1 = minerale wol
